✍حاکمیت ایران و دریای مازندران .

در تحلیل وضعیت دریای مازندران، شاخص تعیین‌کننده در تعیین میزان قلمرو هر کشور، «طول خط ساحلی» است.
از منظر تاریخی، طول ساحل ایران در دوران اتحاد جماهیر شوروی و پس از فروپاشی آن، همواره ثابت و در حدود ۶۵۰ کیلومتر باقی مانده است؛ در حالی که از مجموع ۷۰۰۰ کیلومتر ساحل این دریا، بخش اعظم در اختیار کشورهای حاشیه شمالی قرار دارد.
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این قلمرو ساحلی میان چهار کشور تازه تقسیم شد، اما سهم ایران از نظر طول ساحلی تغییری نکرده است.
بر این اساس، نباید افکار عمومی را در این مورد گمراه کرد، مبنای تقسیم حقوقی دریای مازندران ،نباید بر پایه فرضیه غلط ۵۰ درصد مطرح شود که واقعیت ندارد، بلکه باید بر پایه طول خط ساحلی به عنوان یک واقعیت جغرافیایی اعمال گردد.
راهکار بهینه که مورد حمایت ایران نیز هست، تقسیم دریای خزر میان پنج کشور عضو است.
در چارچوب کنوانسیون به‌روز (که هنوز در فرآیند تصویب در مجلس شورای اسلامی قرار دارد)، هر کشور بر پایه طول ساحل خود، قلمرویی به عرض ۱۵ مایل دریایی را به عنوان «دریای سرزمینی» تملک می‌کند و باقی مساحت دریا به عنوان «منطقه مشاع» باقی می‌ماند.
طبق این مدل، سهم ایران حدود ۲۰ درصد خواهد بود.
با توجه به اینکه در وضعیت کنونی ایران بر محدوده تقریبی ۲۰ درصد اعمال حاکمیت دارد، تعجیل در تصویب این کنوانسیون نیازمند تحلیل دقیق است تا از حفظ موقعیت فعلی حاکمیت ملی اطمینان حاصل شود.
✅https://eitaa.com/roushan88